ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ
Δυναμική έγκαιρη και αιχμηρή ενημέρωση
Λίγα λόγια για εμένα
ΟΙ κοινωνικές απόψεις και αντιθέσεις δημιουργήθηκαν για να σας ενημερώνουν σφαιρικά με θέματα της Επικαιρότητας.
ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ


ΑΥΤΙΣΜΟΣ
579 αναγνώστες
Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012
10:53

Η λέξη «αυτιστικός» εμφανίστηκε για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1940 και περιγράφτηκε από τον Kanner. Η λέξη προέρχεται από το «αυτός» δηλαδή «εαυτός» και χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει την αδυναμία των παιδιών να σχετιστούν με τους άλλους. Επιδεικνύουν αδιαφορία για το τι γίνεται γύρω τους και αντ' αυτού προσκολλούνται επί ώρες σε κάποια συγκεκριμένα αντικείμενα.

Ο Αυτισμός είναι μία διαταραχή της ανάπτυξης των παιδιών και διαρκεί σε όλη τους τη ζωή. Μειώνει την ικανότητα των ατόμων αυτών να κατανοούν σωστά όσα βλέπουν, ακούν και αισθάνονται. Κατά συνέπεια τα άτομα αυτά αντιμετωπίζουν προβλήματα στις κοινωνικές τους σχέσεις, την επικοινωνία και τη συμπεριφορά τους. Γι 'αυτό πρέπει να εκπαιδευτούν στο λόγο και στην επικοινωνία.

Η κατάσταση γίνεται αντιληπτή καθώς το παιδί μεγαλώνει. Η διάγνωση μπορεί να γίνει αξιόπιστα μεταξύ 2 και 3 χρόνων. Για τον αυτισμό δεν υπάρχει θεραπεία. Είναι δυνατό όμως, με την εφαρμογή κατάλληλων ψυχολογικών-εκπαιδευτικών-θεραπευτικών προσεγγίσεων, εφόσον εφαρμόζονται από νωρίς, συστηματικά και με συνέπεια, να υπάρξει βελτίωση της κατάστασης, μερικές φορές μάλιστα πολύ σημαντική. (Ελληνική Εταιρία Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων)

Επιδημιολογία

Ο αυτισμός είναι μία από τις μείζονες αναπτυξιακές διαταραχές. Παρουσιάζεται σε 1 με 2 παιδιά κάθε 1000 που γεννιούνται (επιπολασμός 1,5: 1000).Σύμφωνα με παλαιότερες επιδημιολογικές έρευνες, περίπου 4 ως 5 άτομα σε κάθε 10.000 έχουν κλασικό (ή τυπικό) αυτισμό, και περίπου 20 άτομα σε κάθε 10.000 παρουσιάζουν αυτιστικές τάσεις.Σύμφωνα με τις τελευταίες επιδημιολογικές έρευνες, στην Ευρώπη, τα ποσοστά των ατόμων που εμφανίζουν αναπτυξιακές διαταραχές του φάσματος του αυτισμού ανέρχονται σε 58 σε κάθε 10.000. Με βάση αυτά τα δεδομένα, υπολογίζεται ότι στην Ελλάδα πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον 4.000 ως 5.000 παιδιά και ενήλικα άτομα με κλασικό αυτισμό και 20.000 ως 30.000 με αυτιστικού τύπου διαταραχές ανάπτυξης.Σε σχέση με το φύλο παρουσιάζεται συχνότερα στα αγόρια.(τέσσερα αγόρια/ένα κορίτσι). Παρουσιάζεται με την ίδια συχνότητα σε όλον τον κόσμο, τις φυλές, τις εθνικότητες και τις κοινωνικές τάξεις.

(Ε.Ε.Π.Α.Α.)

Αίτια

Όταν περιγράφθηκε αρχικά ο αυτισμός, οι αιτίες αναζητήθηκαν σε περιβαλλοντικούς παράγοντες και κυρίως από την πλευρά της οικογένειας. Ιδιαίτερα ενοχοποιήθηκαν οι μητέρες για ψυχρότητα και ότι δεν προσφέρουν στα παιδιά τους αγάπη, θαλπωρή και αποδοχή. Θεωρήθηκε ότι η διαταραχή αυτή δεν μπορούσε να έχει βιολογικό υπόβαθρο (αφού τα παιδιά δείχνουν τόσο υγιή). Οι περιβαλλοντικές θεωρίες που επικράτησαν για πολλά χρόνια δεν επιβεβαιώθηκαν. Οι γονείς των αυτιστικών παιδιών δεν διαφέρουν από τους γονείς των φυσιολογικών παιδιών. Δεν είναι φταίξιμο των γονιών ότι το παιδί έχει αυτισμό. Οι ακριβείς αιτίες του αυτισμού δεν είναι σαφείς. Τελικά ο αυτισμός μπορεί να είναι απόρροια ενός συνδυασμού διαφόρων αιτιών, γενετικών και βιολογικών παραγόντων.(Μαίρη Κωνστανταρέα 1988) Βιολογικοί παράγοντες Έρευνες επιβεβαιώνουν τη βιολογική / γενετική αιτιολογία του αυτισμού. Τα ευρήματα αυτά έχουν σχέση με τη γενετική, προγεννητικές, περιγεννητικές και νεογνικές επιπλοκές. Αποτελέσματα Βρετανικής μελέτης δείχνουν ότι ο αυτισμός κληρονομείται όχι πάντα ως νοσολογική οντότητα, αλλά ως γνωστική ανεπάρκεια σε σχέση με τη γλώσσα. Μπορεί όμως, να είναι και αποτέλεσμα διαφοροποίησης στη δομή του εγκεφάλου.

Μελέτη που έγινε σε αδέρφια αυτιστικών, δείχνουν αυξημένο ποσοστό κινδύνου από 50-100%. Αυτό σημαίνει ότι 2-5% των αδερφών μπορεί να είναι και αυτά αυτιστικά. Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την παρουσία ενός εύθραυστου-χ χρωμοσώματος σε περιπτώσεις αυτισμού. Σε μελέτη πληθυσμού που περιελάμβανε 25 οικογένειες με αυτιστικά παιδιά βρέθηκε ένα ποσοστό 4% εύθραυστου-χ.

Ενοχοποιούνται, επίσης, επιπλοκές πριν τη σύλληψη, κατά την προγεννητική και νεογνική περίοδο. Το μεγαλύτερο ποσοστό γονέων αυτιστικών παιδιών έχει εκτεθεί σε χημικές ουσίες ή είναι χημικοί. Προγεννητικά υπάρχουν λοιμώξεις και ιδιαίτερα η ερυθρά κατά το πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης. Έχει αναφερθεί, ακόμη, αυτισμός που σχετίζεται με τοξοπλάσμωση, σύφιλη, μεγαλοκυτταροϊό, ανεμοβλογιά και παρωτίτιδα της μητέρας. Δεν είναι απαραίτητο να έχει προσβληθεί η μητέρα αλλά απλώς να έχει εκτεθεί και μόνο σε έναν ιό.

Περιγεννητικές επιπλοκές, όπως, επείγουσα καισαρική τομή, εμβρυουλκία, παρατεταμένος ή επισπευσμένος τοκετός. Οι παράγοντες αυτοί όμως παίζουν μικρό ρόλο στη γένεση του αυτισμού. Η εγκεφαλοπάθεια και άλλες μολύνσεις είναι οι κατεξοχήν φορείς που συνδέονται με νεογνικές δυσκολίες. Υπολογίζεται ότι βιολογικοί αιτιολογικοί παράγοντες ήταν παρόντες στο 88% των περιπτώσεων. (Μαίρη Κωνστανταρέα 1988) Προγενετικός έλεγχος και προγενετική συμβουλευτική δεν είναι δυνατό να γίνει μέχρι στιγμής.

Συμπτώματα - Χαρακτηριστικά

Σε όλα τα παιδιά τα βασικά χαρακτηριστικά της διαταραχής, ή μέρος αυτών, εμφανίζονται στα πρώτα 2 ως 3 χρόνια της ζωής τους. Τις περισσότερες φορές οι γονείς αναφέρουν, ότι τα παιδιά αναπτυσσόταν φυσιολογικά μέχρι το πρώτο ή και το δεύτερο έτος (σπανίως αργότερα) και μετά εμφανίστηκαν τα προβλήματα. Βέβαια, αργότερα, στις συναντήσεις τους με τους ειδικούς θυμούνται τις πρώτες ενδείξεις στις οποίες δεν είχαν δώσει καμία σημασία.

Οι συμπεριφορές αυτές δεν οδηγούν απαραίτητα στον αυτισμό, αφού μπορεί να τις εκδηλώσει και κάποιο άλλο παιδί. Επίσης δεν παρατηρούνται όλα στο ίδιο βρέφος.

Τέτοιες συμπεριφορές στα βρέφη, μπορεί να είναι:

Φτωχός θηλασμός τις πρώτες εβδομάδες, ασυνήθιστα ήρεμη συμπεριφορά ή συνεχές κλάμα που δε σταματά, αδιαφορία ή δυσφορία στο χαΐδεμα, δεν απλώνει τα χέρια να το πάρουν αγκαλιά, δεν κάνει «γεια» σε γνωστά άτομα και ένα ακαθόριστο αίσθημα που έχουν οι γονείς ότι το βρέφος συμπεριφέρεται παράξενα.

(World Health Organisation 1993)

Τα χαρακτηριστικά που μπορεί να δούμε στα αυτιστικά παιδιά, είναι:

Διαταραχή της κοινωνικότητας

Αποτελεί το βασικό χαρακτηριστικό του αυτισμού. Η πιο βαριά μορφή είναι η εμφανής απόσυρση και αδιαφορία για το κοινωνικό τους περιβάλλον και κυρίως για άλλα παιδιά. Μπορεί να εμφανίζουν προσκόλληση σε κάποια άτομα που γνωρίζουν καλά. Επίσης αδιαφορούν για τις επιπτώσεις, θετικές ή αρνητικές, που μπορεί να έχουν οι πράξεις τους και η συμπεριφορά τους.

Μερικά παιδιά μπορεί να πλησιάζουν αυθόρμητα άλλους ανθρώπους αλλά το κάνουν με ένα παράξενο, ακατάλληλο, επαναλαμβανόμενο τρόπο και προσέχουν λίγο ή καθόλου τις αντιδράσεις των ανθρώπων που πλησιάζουν.

Διαταραχή της επικοινωνίας

Δεν κατανοούν την κοινωνική χρήση της επικοινωνίας. Αυτό ισχύει και για τα παιδιά που έχουν λόγο. Δεν αντιλαμβάνονται ότι η γλώσσα είναι μέσο επικοινωνίας με τους άλλους. Μπορεί να είναι σε θέση να ζητήσουν τις δικές τους ανάγκες, αλλά δυσκολεύονται να μιλήσουν για συναισθήματα ή σκέψεις τους.

Δεν αντιλαμβάνονται και δεν μεταδίδουν πληροφορίες με τις κινήσεις του σώματος, χειρονομίες, έκφραση του προσώπου.

Διαταραχή της φαντασίας

Ένα αυτιστικό παιδί είναι ανίκανο να κάνει φανταστικό παιχνίδι με αντικείμενα, παιχνίδια ή άλλα παιδιά.

Δίνει σημασία σε ασήμαντες πλευρές των πραγμάτων χωρίς να κατανοεί το νόημα (π.χ. προσέχει μια ρόδα αντί ολόκληρο το παιχνίδι-τραίνο)

Επαναλαμβανόμενες στερεοτυπικές δραστηριότητες

Είναι από τα πιο εμφανή συμπτώματα των αυτιστικών παιδιών.

Στερεοτυπικές δραστηριότητες που περιλαμβάνουν αντικείμενα:

Χτύπημα δακτύλων και αντικειμένων, παρακολούθηση αντικειμένων που γυρίζουν, ρυθμικό χτύπημα επιφανειών, προσκόλληση σε αντικείμενα χωρίς εμφανή αιτία, συλλογή μεγάλου αριθμού αντικειμένων όπως πλαστικά μπουκάλια, καπάκια κ.ά.

Στερεοτυπικές δραστηριότητες που περιλαμβάνουν ρουτίνες:

Εμμονή ν' ακολουθεί τον ίδιο δρόμο για ορισμένα μέρη, εμμονή σε μια ιεροτελεστία για να κοιμηθεί.

Προβλήματα λόγου

Είναι ένα άλλο σύμπτωμα-κλειδί που φαίνεται ότι χαρακτηρίζει τα αυτιστικά άτομα. Το 50% των αυτιστικών παιδιών δεν μιλάει καθόλου και τα περισσότερα δεν πρόκειται να μιλήσουν ποτέ.

Τα προβλήματα του λόγου, μπορεί να παρουσιάζονται, ως πλήρη απουσία του λόγου, ως ηχολαλία όπου το παιδί επαναλαμβάνει την τελευταία φράση που είπε κάποιος άλλος, αντικατάσταση των προσώπων και των προσωπικών αντωνυμιών, αντί «εγώ», «εσύ».Μπέρδεμα της σειράς των γραμμάτων και των λέξεων.

Διαταραχές του οπτικού ελέγχου και της βλεμματικής επαφής

Δεν κοιτάζει απευθείας τους ανθρώπους αλλά δίπλα τους, κοιτάζει τα πράγματα με βιαστικές γρήγορες ματιές, βλέπει με την άκρη του ματιού παρά άμεσα ή μπορεί να κοιτάζει τους ανθρώπους σταθερά και για πολύ ώρα.

Προβλήματα μίμησης και κίνησης

Τα αυτιστικά είναι, συνήθως, πολύ απρόθυμα να μιμηθούν τις πράξεις των άλλων, αν και στην περίπτωση της ηχολαλίας επαναλαμβάνουν τις φράσεις των άλλων. Μαθαίνουν καλύτερα όταν κάποιος κάνει τις κινήσεις στα μέρη του σώματός τους.

Μπερδεύουν το αριστερά-δεξιά, πάνω-κάτω.

Προβλήματα στον έλεγχο της κίνησης

Βάδισμα στις μύτες των ποδιών, αυθόρμητες μεγάλες κινήσεις, πηδήματα και γκριμάτσες, ιδίως όταν είναι σε έξαρση.

Ακατάλληλες συναισθηματικές αντιδράσεις

Έλλειψη φόβου μπροστά στον πραγματικό κίνδυνο, υπερβολικό φόβο για ορισμένες ανώδυνες καταστάσεις και πράγματα από τα οποία δεν κινδυνεύουν. Κλάματα και ξεφωνητά χωρίς προφανή λόγο. Γέλιο όταν κάποιος άλλος πληγώνεται ή όταν μαλώνουν άλλο παιδί.

Ποικίλες διαταραχές στις φυσικές λειτουργίες και τη φυσική ανάπτυξη

Ακανόνιστα πρότυπα φαγητού και ποτού. Τρώει επιλεκτικά, έχει περιορισμένο διαιτολόγιο, η διατροφή του είναι ανεπαρκής. Τρώει υπερβολικά αλλά δεν χορταίνει. Ακανόνιστο ύπνο. Έλλειψη ναυτίας όταν στριφογυρίζει σαν σβούρα. Ελλιπής σωματική ανάπτυξη.

Αντίσταση στην αλλαγή περιβάλλοντος

Όταν εκδηλώνεται μπορεί να προκαλέσει μεγάλη αναστάτωση στο παιδί και στην οικογένεια. Μπορεί ένα παιδί ν' αρνηθεί να μπει στο δωμάτιό του αν έχει αλλάξει το χρώμα στον τοίχο, ή να φάει με καινούριο κουτάλι. Η αντίσταση αυτή αποδίδεται στη ανικανότητα του αυτιστικού να δεχθεί πολλαπλά ερεθίσματα και στην αδυναμία του να επεξεργασθεί τις πληροφορίες.

Ιδιαίτερες ικανότητες

Ικανότητες μουσικές, αριθμητικές, αποσυναρμολόγησης και συναρμολόγησης μηχανών, κατασκευή παζλ, δηλαδή, ότι δεν έχει σχέση με τη γλώσσα.

Μια ασυνήθιστη μορφή μνήμης που επιτρέπει τη μακρόχρονη αποθήκευση εμπειριών με την ακριβή μορφή με την οποία έγιναν αντιληπτές, ποιήματα, μεγάλοι κατάλογοι. (World Health Organisation 1993)

Η οικογένεια του ατόμου με αυτισμό

Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω τον αυτισμό δεν τον προκάλεσε η συμπεριφορά των γονέων. Όμως, η θαλπωρή και η αποδοχή που προσφέρουν στα παιδιά καθώς και η βοήθεια στην αντιμετώπιση των βασικών δυσκολιών είναι καθοριστικής σημασίας. Για το λόγο αυτό πέρα από το βασικό ρόλο του γονέα γίνονται και συνεκπαιδευτές-συνθεραπευτές. Μπορούν να γίνουν πολύ καλοί θεραπευτές αφού γνωρίζουν το παιδί τους καλύτερα απ' όλους.

Τα συναισθήματα της οικογένειας διέρχονται από διάφορα στάδια μετά τη διάγνωση του αυτισμού.

Σοκ και θλίψη

Ενώ η οικογένεια περίμενε ένα υγιές μωρό έρχεται η διάγνωση του αυτισμού. Είναι δύσκολο να το δεχθεί αυτό. Εκτός από το σοκ προκαλεί και θλίψη. Ο καθένας βιώνει το γεγονός με το δικό του τρόπο.

'Αρνηση

Οι περισσότεροι αρχικά προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι το παιδί τους είναι φυσιολογικό.

«Δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να συμβαίνει αυτό !! Είχε γεννηθεί τόσο τέλειο!! Πρέπει να είναι λάθος»

Όταν αποδέχονται το πρόβλημα αναζητούν πληροφορίες για το πρόβλημα. Βασικό είναι στη φάση αυτή οι πληροφορίες να είναι έγκυρες και να μην προκαλούν σύγχυση.

Θυμός, οργή, αγανάκτηση, πανικός

«Γιατί έτυχε σε μας αυτό;»

«Τι φταίει αυτό το παιδί να τυραννιέται;»

«Τι θα πούμε στις οικογένειές μας;»

στη φάση αυτή χρειάζονται συμπαράσταση.

Ενοχή

«Φταίω εγώ», «Μήπως φταίει κάτι που έκανα ή δεν έκανα;» «Μήπως φταίει η κληρονομικότητα;» Με τη σωστή ενημέρωση, τα συναισθήματα ενοχής μειώνονται ώσπου παύουν να υπάρχουν.

Ανησυχία

Οι γονείς ανησυχούν κυρίως, για τη βαρύτητα της διαταραχής, για την εξέλιξη του παιδιού, αν θα βρουν ικανούς επαγγελματίες για την κατάλληλη θεραπεία, για τη στάση των οικείων και φίλων τους απέναντι στο παιδί και στην οικογένειά τους.

Το σημαντικό είναι να παραμένει η οικογένεια ενωμένη και να αντιμετωπίζουν από κοινού τα όποια προβλήματα παρουσιάζονται.

Δεν πρέπει να απομονωθούν από τον κόσμο αλλά να προσπαθήσουν να τους ευαισθητοποιήσουν.

Το στίγμα

Το στίγμα που ακολουθεί το παιδί και την οικογένειά του, καθώς και ο «ρατσισμός» εναντίον του είναι ένα πολύ μεγάλο εμπόδιο που πρέπει να υπερπηδηθεί. Εκτός από την προσωπική μάχη που δίνουν οι γονείς γι' αυτό, είναι σημαντικό να γίνεται ενημέρωση της κοινής γνώμης, σχετικά με τη φύση του αυτισμού, τον κόσμο, τα συναισθήματα, τις ανάγκες τους, την αναγνώριση του δικαιώματος για ζωή σε αυτά τα παιδιά και τις οικογένειές τους.(Στ. Νότας)

Αντιμετώπιση - Θεραπεία

Επειδή, όπως αναφέραμε, τα αίτια του αυτισμού δεν έχουν αποσαφηνισθεί δεν μπορούν να εφαρμοσθούν θεραπευτικά προγράμματα που θα είχαν ως αποτέλεσμα την αναστολή, την αντιστροφή ή την τροποποίηση των διεργασιών του αυτισμού. Γι' αυτό εφαρμόζεται η παραδοσιακή ψυχοθεραπεία, εκπαιδευτική θεραπεία και θεραπεία συμπεριφοράς, φαρμακοθεραπεία των συμπτωμάτων και συμβουλευτική της οικογένειας.

Η θετική αντιμετώπιση του παιδιού, η θαλπωρή και η φροντίδα είναι απαραίτητα στοιχεία σε οποιαδήποτε μορφής θεραπεία. Τα αυτιστικά παιδιά , όμως, έχουν ανάγκη για δομή και συνέπεια.

Έτσι για να βοηθήσουν τα αυτιστικά παιδιά, βασίζονται σε εκπαιδευτικές στρατηγικές, καθώς και σε στρατηγικές που απορρέουν από τις αρχές της θεωρίας της συμπεριφοράς.Τα αυτιστικά παιδιά εκπαιδεύονται στην ομιλία, καθώς και σε δεξιότητες αυτό-εξυπηρέτησης όπως, να πηγαίνουν στην τουαλέτα, να ντύνονται, να τρώνε κ.ά.

Σήμερα προστέθηκε στη διδασκαλία τους η παρακολούθηση, η συναρμολόγηση, διαλογή καθώς και ορθογραφία, ανάγνωση, μέτρηση κ.ά. Γίνονται προσπάθειες να σταματήσουν τα παιδιά αυτά να εκδηλώνουν συμπεριφορές, όπως να κουνάνε τα χέρια τους, να φωνάζουν, να χτυπάνε το κεφάλι τους, να πετάνε αντικείμενα.

Όλα τα παιδιά όμως, δεν μπορούν να μάθουν να μιλάνε. Σ' αυτά μπορεί να γίνει διδασκαλία της νοηματικής γλώσσας.Όλες αυτές οι τεχνικές πρέπει να εφαρμόζονται συστηματικά σε όλες τις εκδηλώσεις της καθημερινής ζωής του αυτιστικού παιδιού.Πολύ σημαντικό είναι η συνεργασία των επαγγελματιών με τους γονείς. Κάποιοι απ' αυτούς , παρουσιάζουν αντιδραστική κατάθλιψη και έχουν αρνητική εικόνα του εαυτού τους. Γι' αυτό η συμβουλευτική των γονέων είναι απαραίτητη. (Μαίρη Κωνστανταρέα 1988)

Προγράμματα ένταξης των παιδιών με αυτισμό σε σχολικά πλαίσια

Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (Ο.Η.Ε.) ενέκρινε τους πρότυπους κανόνες και η Ελληνική Βουλή αναγνώρισε την αρχή των ίσων ευκαιριών εκπαίδευσης για τα ’τομα με Ειδικές Ανάγκες. Μόνο όταν για λόγους ιδιαίτερων αναγκών δεν είναι δυνατή η συνεκπαίδευσή τους με άλλα άτομα, είναι δυνατόν να γίνεται σε σχολεία ειδικής αγωγής ή σε τμήματα ειδικής αγωγής μέσα στα κοινά σχολεία.

Η ένταξη των παιδιών με αυτισμό στο κοινό σχολείο αποτελεί πλέον νομικά κατοχυρωμένο δικαίωμα, όμως δεν υπάρχει ενταξιακός προγραμματισμός, δεν έχουν οριστεί κριτήρια για την ετοιμότητα του μαθητή και δεν έχει προβλεφθεί ειδική διδακτική και ψυχοπαιδαγωγική υποστήριξη ούτε καν η παράλληλη διδασκαλία κοινωνικών δεξιοτήτων. Τις ίδιες δυσκολίες συναντά κανείς και στην προσπάθεια ένταξης σε ειδικό σχολείο.

Τα άτομα με αυτισμό σχεδόν πάντα πρέπει να φροντίζονται από την οικογένειά τους. Έρχεται όμως η στιγμή που οι γονείς δεν πλέον σε θέση να τους φροντίσουν. Τα περισσότερα άτομα θα πρέπει να συνεχίσουν να έχουν κάποια βοήθεια. Ειδικά προγράμματα διαμονής επιτρέπουν στους ενήλικες με αυτισμό να μάθουν να είναι ανεξάρτητοι στη ζωή και στη συντήρησή τους. Τα προγράμματα κατοικίας μπορούν να φιλοξενήσουν πολλά άτομα ή μόνο λίγα. Ονομάζονται «ομαδικά σπίτια».

Στην Ελλάδα όμως είναι ελάχιστος ο αριθμός των ατόμων που παρακολουθούν κάποιο τέτοιο πρόγραμμα. Ίσως, κάποια άτομα να μπορούν να εργασθούν, μετά την ενηλικίωσή τους. Γενικά, τα άτομα με αυτισμό αποδίδουν καλύτερα σε επαγγέλματα αυστηρά δομημένα που παρουσιάζουν κάποιο βαθμό επανάληψης. Μπορούν να αποδώσουν καλύτερα όταν δουλεύουν μόνοι τους και όχι όταν πρέπει να συνεργασθούν με άλλους.

Κάποια άτομα με αυτισμό εργάζονται ως καλλιτέχνες, ζωγράφοι, αγρότες, χειριστές ηλεκτρονικών υπολογιστών, εργάτες συναρμολόγησης σε εργοστάσια, βοηθοί βιβλιοθήκης, ή ως ικανοί εργαζόμενοι σε προστατευόμενα εργαστήρια ή σε άλλα ειδικά επαγγελματικά προγράμματα. (Ε.Ε.Π.Α.Α.)Η διεπιστημονική ομάδα που θα ασχοληθεί με ένα αυτιστικό παιδί μπορεί να αποτελείται, από: Παιδίατρο- αναπτυξιολόγο: ασχολείται με προβλήματα υγείας των παιδιών. Έχει δικαίωμα διάγνωσης.

Παιδοψυχίατρο: έχει την κύρια ευθύνη για τη διάγνωση. Είναι η μόνη ειδικότητα που μπορεί να χορηγήσει φαρμακευτική αγωγή.

Ψυχολόγο: συμμετέχει στην κατάρτιση του ατομικού εκπαιδευτικού προγράμματος του παιδιού και στη συμβουλευτική της οικογένειας.

Λογοθεραπευτής: ασχολείται με τη βελτίωση των δεξιοτήτων επικοινωνίας και του λόγου.

Εργοθεραπευτής: εκπαίδευση για ανάπτυξη δεξιοτήτων αυτοεξυπηρέτησης που βοηθούν στην καθημερινή ζωή, όπως ντύσιμο, φαγητό, τουαλέτα. Επίσης εκπαιδεύει στην κινητικότητα, συγχρονισμό κινήσεων.

Κοινωνικός λειτουργός: λαμβάνει το ιστορικό του παιδιού και της οικογένειας, συμμετέχει στη συμβουλευτική της οικογένειας.

Ο ρόλος του κοινοτικού Νοσηλευτή, περιλαμβάνει:

Στις κατ' οίκον επισκέψεις να αναγνωρίσουν κάποια συμπτώματα στα παιδιά και να παραπέμψουν στους ειδικούς.

Λήψη του ιατροκοινωνικού ιστορικού

Συμβουλευτική και υποστηρικτική παρέμβαση

Συμμετοχή σε προγράμματα διαχρονικής παρακολούθησης των ασθενών

Συνεργασία με το προσωπικό άλλων υπηρεσιών τις οποίες μπορεί να χρησιμοποιούν αυτά τα άτομα

Προγράμματα κοινωνικής ευαισθητοποίησης για την τροποποίηση στάσεων και αντιλήψεων απέναντι στα αυτιστικά άτομα.

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Μια ιστοσελιδα με πλούσια θεματολογια από τον Ελληνικό και Διεθνή χώρο.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις